Płk Zbigniew Rylski, ps. „Brzoza” i „Andrzej”, urodził się 23 stycznia 1923 roku w Lidzie. W chwili wybuchu Powstania Warszawskiego miał 21 lat. Jako żołnierz Armii Krajowej walczył w szeregach batalionu „Parasol”, uczestnicząc w walkach na Woli, Starym Mieście i Czerniakowie. Był jednym z obrońców Pałacyku Michla. Podczas walk, narażając własne życie, wyniósł spod ostrzału ciężko rannego dowódcę, Janusza Brochwicz-Lewińskiego ps. „Gryf”. Sam został w czasie Powstania trzykrotnie ranny.

Po wojnie doświadczył również represji ze strony władz komunistycznych. W wyniku pokazowego procesu został skazany na więzienie. Mimo trudnych doświadczeń zachował przywiązanie do wartości, którym pozostał wierny przez całe życie — wolności, odpowiedzialności, braterstwa i szacunku dla drugiego człowieka.

Przez wiele lat aktywnie uczestniczył w życiu środowiska kombatanckiego oraz w spotkaniach edukacyjnych z młodzieżą. Dzieląc się wspomnieniami, nie koncentrował się wyłącznie na wydarzeniach wojennych i własnych doświadczeniach. Szczególnie podkreślał znaczenie braterstwa, rodziny, odpowiedzialności oraz wartości, które kształtują kolejne pokolenia.

Zbigniew Rylski zmarł 7 listopada 2024 roku w wieku 101 lat. Pośmiertnie został awansowany do stopnia pułkownika Wojska Polskiego. Do końca życia pozostawał ważnym świadkiem historii Powstania Warszawskiego i przedstawicielem pokolenia, którego doświadczenia są bezcennym źródłem wiedzy dla współczesnych.

W Fundacji Niezawodni pozostaje symbolem więzi między pokoleniami oraz przypomnieniem, że pamięć historyczna to również odpowiedzialność za przyszłość. Jego życie i świadectwo są ważną częścią historii, którą Fundacja chce przybliżać młodym ludziom — z szacunkiem dla przeszłości i troską o wartości, które pozostają aktualne także dziś.